Kategoria: Doświadczenia uczestników

Cześć,

chętnie napiszę parę linijek, ale 2 noce nie były aż tak bardzo wypełnione przeżyciami 🙂

Poszedłem do ciemności z trzech powodów

Chciałem sprawdzić, jak to jest, odpocząć i przekonać się, czy dam radę. Niestety nie miałem za dużo czasu ani urlopu w pracy, więc wybrałem pobyt weekendowy. Wiem, że na każdego ciemność i samotność działają inaczej. Byłem dość pewny siebie. Świetnie potrafię zająć się sam sobą, ale w ciemności?

Sen i czuwanie

W piątek ciepło przywitał mnie Tom i wyjaśnił, jak przebiega pobyt. Pierwszą noc pięknie przespałem i następny dzień wyglądał podobnie. Kiedy czuwałem, wszystko w ciemności płynęło z ciekawym posmakiem błogości i rozwagi. W absolutnej ciemności wzrok się nie przyzwyczai, więc nie pozostało nic innego, jak obmacać wnętrze domku i podświadomie odliczać kroki – zabawne. Pobyt skurczył się do odcinków snu i czuwania, które przeplatały się przez cały dzień. Kiedy nie spałem, robiłem ćwiczenia rozciągające, jadłem lekko, piłem herbatę i wodę, raz dziennie brałem prysznic i rozmyślałem. Oczyszczałem się.

Jedzenie smakowałem z przyjemnością

Ponieważ niewiele się ruszałem, głód też nie przychodził. Jadłem niewiele, ale za to świetne jedzenie od Lenki w ciemności smakowało mi wyśmienicie. Następną noc, siłą rozpędu podświadomości, znów przespałem całą. Kolejny dzień minął jak poprzedni i już pukała do mnie Lenka, że pobyt się kończy.

Dwie noce to za mało

Dziś już wiem, że 2 noce są świetne na odpoczynek i częściowe oczyszczenie. Nie dochodzi tu jednak do sedna pobytu w ciemności – do fazy prawdziwego czuwania, które przychodzi mniej więcej po trzech dniach. Już cieszę się na kolejny pobyt, który na pewno zaplanuję na cały tydzień.

Świetne miejsce, świetni ludzie, świetne jedzenie. Polecam 🙂

– Tak to wygląda w skrócie.

Miłego dnia
Jakub

Przeszłam pobyt w ciemności ze świadomością, że w ogóle nie wiem, po co to robię 🙂 Byłam tam trzy noce i to była moc!

To był duży ogród, w którym stały cztery domki. Wszędzie panowała cisza. Miałam wrażenie, że już teraz wyostrzyły mi się wszystkie zmysły. Jakby ciało wiedziało, na co się porywam. Zaczęłam czuć zdenerwowanie i podekscytowanie. Słyszałam w głowie „Co ty tu do cholery robisz? Po co to robisz?”

Tomáš zaprowadził mnie do mojego domku i wprowadził do środka. Domek był piękny. Większy, niż sobie wyobrażałam, bardzo przytulny i ciepły. Miał kabinę prysznicową, toaletę, umywalkę z szafką i pokoik z zaścielonym łóżkiem, karimatą i poduszką do medytacji. Tomáš przekazał mi wszystkie potrzebne wskazówki do pobytu, życzył mi szczęścia, siły i odszedł. Ode mnie zależało, kiedy zgaszę światło. Czułam ciekawość i napięcie. Rozłożyłam wszystkie rzeczy wzdłuż ściany, żeby mieć do nich łatwy dostęp. Wyłączyłam telefon. Przebrałam się, podkręciłam ogrzewanie klimatyzacją, wzięłam głęboki oddech i zgasiłam światło.

Blog autorki znajdziecie tutaj 🤗❤

Cześć, Lenka i Tomáš,

dziękuję za przypomnienie i chętnie opiszę swoje doświadczenie z pobytem w ciemności.
Ciemność była dla mnie łaskawa. Była dla mnie piękną i mądrą nauczycielką, a czasem nawet kochanką. Uczyła mnie odbierać świat sercem i uważnie słuchać tego, co inni chcą mi przekazać.

Wybrałem północne sanktuarium

To był trochę przypadek, bo żadne inne sanktuarium w tym terminie nie było wolne, ale wszechświat chciał, żebym właśnie w tym sanktuarium spędził swój tydzień w ciemności. Z szamańskiego punktu widzenia kierunek północny zajmuje się umysłem serca, a ja potrzebowałem patrzeć na świat przez swoje serce, a nie tylko przez swój umysł, który czasem sobie ze mną pogrywał i próbował sprowadzić mnie z drogi do mojego świętego snu.

Jedzenie było moim punktem orientacyjnym

Pobytu w ciemności się nie bałem. Po przyjeździe Tomáš wszystko mi wyjaśnił, ja przy świetle obszedłem domek, zorientowałem się, spróbowałem na próbę poruszać się po domku, zapamiętałem, gdzie co jest, i zgasiłem światło. Ważnym punktem orientacyjnym było jedzenie. Tomáš powiedział mi, w jakich godzinach przynosi posiłki, więc miałem przynajmniej z dokładnością do +/- 4 godzin wyobrażenie o czasie. Ponieważ jestem człowiekiem systematycznym, mogłem według tego zaplanować sobie cały dzień.

Ciemność pomogła mi się skupić

Ćwiczyłem, medytowałem, odpoczywałem i jadłem. Nic innego w ciemności nie da się robić, ale to wystarczy, żeby zrealizować zamiar, z którym poszedłem do ciemności. Chciałem sprawdzić, czy droga, na którą wyruszyłem, jest właściwa i czy nie gonię za jakąś mrzonką. Wiedziałem, że muszę odłączyć mózg i spojrzeć na to przez swoje serce. W świetle nie umiałem tego zrobić, docierało do mnie zbyt wiele rozpraszających bodźców, które nie pozwalały mi się skupić.

Ciemność uczyła mnie odbierać świat sercem

Dziś mogę już powiedzieć, że ciemność mi w tym pomogła. Uczyła mnie odbierać przez serce, i to na początku bardzo drastyczną metodą. Drugiego dnia miałem uporczywy ból głowy, a serce pracowało mi szybciej niż zwykle. Na ratunek miałem „czerwone” tabletki, które wcześniej zawsze mi pomagały, ale teraz w ogóle. „Co robić w takiej sytuacji?” Intuicyjnie wyczułem, że muszę usiąść i głęboko oddychać. Oddychać przez serce. Oddychałem długo (wdech + wydech = 15 s), liczyłem do 100 (30 minut), głęboko oddychałem, skupiałem się na sercu i nagle uporczywy ból się rozpłynął, a serce się uspokoiło. To było cudowne. Każdą medytację zaczynałem od tego oddechu, pomagało mi to się rozluźnić i zaglądać głębiej w swoje serce. Kiedy mózg, ten łobuz jeden, chciał się wkraść do mojego wnętrza z jakąś błędną myślą, potrafiłem go zatrzymać, myśl zapakować, wyrzucić do kosza i kontynuować medytację. Niesamowicie się też oczyszczałem, chyba 1/3 czasu całego pobytu spędziłem w toalecie.

Najdłuższy dzień całego pobytu

Kiedy nadszedł przedostatni dzień, Tomáš przyszedł trochę wcześniej, bo poprzedniego wieczoru znowu został tatą i spieszył się do Lenki do porodówki. Przyniósł budzik nastawiony na 4 rano. Mogę powiedzieć, że był to dla mnie najdłuższy czas całego pobytu. Nie mogłem doczekać się rana, więc trochę oszukiwałem i w nocy podświetliłem sobie tarczę. Pokazała 02:00. Kolejne dwie godziny minęły już spokojnie. O czwartej się obudziłem, usiadłem przed domkiem i razem z młodym kolegą z sąsiedniego domku powoli poszliśmy popatrzeć na wschód słońca.

Zobaczyliśmy niesamowity obraz.

Nad Kutną Horą wzeszło przepiękne Słońce, a po zachodniej stronie niebo było metalicznie szare i przechodziła przez nie wspaniała tęcza. Świat stał się na tę chwilę – i jest taki do dziś – kolorowy. Już wiem, że czarno-białe widzenie świata nie jest dla mnie. Cały dzień przeżyłem potem po swojemu. Rano wykąpałem się w stawie, przeszedłem się po pięknej przyrodzie, pozwoliłem sobie na wspaniały masaż i ruszyłem do domu, do swojej wspaniałej i pięknej żony oraz pięknych i cudownych córek.

Radka, moja żona, powiedziała mi, że oczy całkiem mi się oczyściły, a miesiąc po pobycie mówi, że jestem nawet innym Zdeňkiem. Ja też tak to czuję i pomaga mi w tym moje serce.

Dziękuję Tomášowi i Lence za opiekę, oboje byli empatyczni i umieli słuchać. Lenko, tobie dziękuję, że przekonałaś mnie, że trzeba być cierpliwym i słuchać ciemności. To była dla mnie niespodzianka, kiedy dwa dni przed przedostatnim dniem przyniosłaś mi jedzenie i tak po prostu zamknęłaś się od środka i porozmawiałaś ze mną. To było chyba tuż przed tym, jak urodziło ci się dziecko (przepraszam, nie pamiętam, czy to była córka, czy syn). Dzień wcześniej życzyłem sobie, żeby porozmawiała ze mną chwilę kobieta, i marzyłem o herbacie imbirowej. Wszechświat spełnił wszystko co do joty. Porozmawiałaś ze mną i przyniosłaś też dzbanuszek herbaty imbirowej.

Życzę pięknych dni.
Zdeněk

Minął rok, odkąd przeszłam tygodniowy pobyt w ciemności. Właściwie nawet nie wiem, czy udało mi się już przetrawić wszystko, co przyniósł. Nawet po tym wszystkim, co przeczytałam przed wejściem w ciemność i samotność, miałam tylko mglisty obraz tego, jak będzie wyglądał. Rzeczywistość i tak była bardzo daleka od wszelkich opisów i wyobrażeń.

Dlaczego zdecydowałam się pójść w ciemność?

Chciałam „porozmawiać” ze swoją chorobą i zrozumieć, skąd się wzięła i co skrywa. Czego się obawiałam? Jestem trochę strachajło, więc ciemność była wyzwaniem sama w sobie. Do tego, czym wypełnię cały ten czas. Dziś te obawy wydają mi się śmieszne.

Największą „grozą” było spotkać się ze swoimi wewnętrznymi demonami, lękami i głębokim wewnętrznym bólem. A przecież zajrzałam tylko do niektórych tajemnych komnat. Mamy w sobie bowiem jakiś filtr czy zawór, który nie pozwala przekroczyć granicy tego, co jesteśmy w stanie unieść. Mimo to byłam na skraju załamania. Z trudem znajdowałam siły. A nie miałam pojęcia, że najgorsze dopiero przede mną…

Jak to przebiegało?

Pierwsze trzy dni były całkiem w porządku. Umysł zdążył je bowiem „wymyśleć”. Pod koniec trzeciego dnia zaczęły jednak napierać uczucia, a ciało chętnie wzmacniało je objawami fizycznymi. Nie pomagały ćwiczenia ani medytacja. Jeszcze nigdy nie wypłakałam tylu łez, jeszcze nigdy nie czułam takiej grozy przed przyszłością, strachu przed śmiercią, bólu po stracie i z powodu spodziewanej straty, strachu przed umieraniem, poczucia daremności i nicości.

Muszę się jednak pochwalić, że nie przyszło mi do głowy, żeby przedwcześnie zakończyć pobyt. Całkiem miłe odkrycie, bo moim zwyczajem zawsze była ucieczka.

Jak wyglądał powrót do światła?

Najgorsze przeżycie z całego pobytu. Cieszyłam się na koniec w przekonaniu, że z pierwszymi promieniami słońca znów znajdę grunt pod nogami. Tymczasem przyszło coś, co powaliło mnie na dno: ” Panie Boże, czego ja właściwie chcę na tym świecie? Co ja tu ze sobą zrobię?” To był cios!

Poszłam w ciemność po uzdrowienie, a wyszłam ze świadomością, że właściwie nie wiem, po co ani jak żyć, z poznaniem, że życia boję się bardziej niż śmierci. To była taka groza, że w drodze do domu nawet wyobrażałam sobie (tylko bałam się do tego przyznać), jak zginę w wypadku samochodowym. Nie chciałam tylko, żeby coś się stało tacie, który mnie wiózł.

No i jak to wygląda po roku?

Trudno powiedzieć, czy ciągle czegoś sobie nie wmawiam, ale choć choroba wciąż tu jest, potrafię żyć. Strach nie zniknął i wiem, że zawsze tu będzie. Tak samo jak poczucie daremności, nicości, żalu. Ale są tu też ich przeciwieństwa. Wciąż boję się śmierci, umierania, straty, bólu i życia, ale żyję i sprawia mi to radość. Jeszcze nie pozbyłam się całkiem wewnętrznych ograniczeń, ale jest ich znacznie mniej. Czasem mam poczucie, że wszystko jest do niczego, że wszystko robię źle, ale zawsze pojawia się coś, co daje mi odczuć, że nie jest tak źle. Życie wciąż rzuca mi kłody pod nogi, ale ja już tak bardzo się przez nie nie załamuję, a nawet dość często mam odwagę i siłę, by stawić im czoła. Zobaczyłam samą siebie i odkryłam, że to, kim jestem, nie zależy od wykształcenia, płci, aktualnego stanu zdrowia, ale od postawy wobec siebie, wobec życia. Tu mam jeszcze mnóstwo pracy. A ja chcę pracować i moim największym marzeniem jest to dzieło dokończyć.

Wam obojgu, Tomáši i Lenko, dziękuję za wszystko i życzę, żeby wam się wiodło.

Daniela

Cześć wszystkim 🙂

chciałabym podzielić się z Wami moimi przeżyciami, wrażeniami i odczuciami z pobytu w ciemności u Leni i Toma.

Na początek chyba to, że starałam się niczego nie oczekiwać, tylko przeżyć to w pełni, ze wszystkim, co się da. Trochu z rezerwą i ostrożnością wybrałam tylko trzydniowy pobyt, po czym przy ostatnim budziku zareagowałam trochę smutno: „Coooo? Juuuuuż? ” i przyznam się, że z jednej strony byłam z siebie dumna, że dałam radę i że mogę już z podniesioną głową jechać do domu 😀 , z drugiej strony spokojnie zostałabym jeszcze kilka dni. Ale wszystko stało się tak, jak miało. Byłam niewiarygodnie naładowana i właściwie nadal jestem. Wszystko w moim życiu ruszyło we właściwym kierunku.

Zaczęło się trochę dramatycznie….

Po dokładnym zbadaniu terenu wzięłam więc oddech i zgasiłam światło, oczywiście przez pierwsze pół godzinki było to dość dziwne i człowiek oswaja się z tą ciemnością. Zakopałam się porządnie w legowisku i zostawiłam wszystko ciemności 🙂 . W ciągu pół godziny rozpętała się brutalna burza, przysięgłabym, że piorun uderzył gdzieś blisko domku, bo cały się zatrząsł. Tej nocy śniło mi się, że ktoś ciągnie mnie za ręce na zewnątrz z domku. Też super…

Głowa nijak nie chciała się wyłączyć…

Obudziłam się w szoku, w totalnie przepoconych ciuchach, i upewniłam się, że wciąż jestem tam, gdzie byłam ostatnio 😀 . Mimo to nie dałam się ponieść (ani dosłownie), tak jakoś stopniowo podsypiałam, cieszyłam się jedzeniem, które przyniosła mi Leňa, próbowałam medytować, ale głowa nijak nie chciała się wyłączyć… Mnóstwo myśli…

W końcu w ogóle nie udało mi się wejść w medytację, tylko w jakieś wizualizacje, które sama sobie stworzyłam, żeby coś od siebie odczepić i pozwolić temu odejść.

Minerały

Wzięłam ze sobą 5 minerałów jako talizmany do różnych rytuałów oczyszczających, po czym okazało się, że nagle jest ich 6. Dotykiem stwierdziłam, że jeden normalnie pękł na pół 😀 . Nie będę kłamać, trochę mnie to wytrąciło z równowagi, bo skoro pęka kamień, to musi tam być cholernie dużo energii, mówię sobie „hmmm, no trudno, widocznie tak ma być”.

Straciłam poczucie czasu

Reszta pobytu upłynęła praktycznie na spaniu, jedzeniu, próbach medytacji i szukaniu wewnętrznego spokoju, rozciąganiu.
Naiwnie myślałam, że mam poczucie czasu, w końcu okazało się, że pomyliłam się o 3/4 dnia 😀 . Ostatniego dnia Leňa przyniosła mi jedzenie i budzik, zjadłam porcję, zasnęłam i drrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr…„Co, to ja już niby jadę do domu”? przyszło mi do głowy.

Jak się czułam po pobycie w ciemności? 

Przez ten weekend czułam się niesamowicie wypoczęta, pełna energii, nawet uznałam, że dobrze wyglądam 😀 , ogólnie „sprawy” w moim życiu ruszyły do przodu, znalazłam w sobie spokój i odkryłam, że następnym razem dam radę otworzyć też te „ciężkie drzwi” i pójdę w to znowu, bo to niezmiernie, wręcz kosmicznie oczyszczający proces poznawania siebie.

Podsumowując, było mi za krótko. Na pewno powtórzę pobyt, bardzo chciałabym podziękować Leni i Tomowi za to, że to umożliwili, i za opiekę, cieszę się

Do zobaczenia!  🙂

Mia

Droga Lenko i Tomášu,

pobyt w ciemności był dla mnie niesamowitym przeżyciem! Z perspektywy czasu muszę powiedzieć, że było pięknie, chociaż chwilami bardzo trudno. Piszę dopiero teraz, bo chciałam sprawdzić, jakie to ma długofalowe efekty. A efekty są!

Jestem teraz dużo spokojniejsza, rozważniejsza i nie przejmuję się wszystkim tak bardzo. Cieszę się chwilą „tu i teraz” i nie zamartwiam się tym, co będzie jutro (oczywiście z umiarem). Na mojej drodze świeci mi teraz uśmiechnięte słoneczko, a ja po prostu się tym cieszę 🙂 .

Co do problemów, na które wpadłam w ciemności, dobrze jest o nich wiedzieć. Wiele rzeczy mi się dzięki temu wyjaśniło i na pewno przyda mi się to także w przyszłości.

Odkryłam, że lubię siebie taką, jaka jestem – i że każdego dnia jestem inna, nie boję się często zmieniać zdania i chcę być otwarta na wszystkich i na wszystko, co czasem boli. Mimo to lubię siebie i lubię tu być i uczyć się wciąż od nowa.

Wszyscy znajomi kręcą głową nad moim pobytem w ciemności, ale mnie to nie obchodzi. Nawet ich rozumiem – na ciemność człowiek musi być w pewien sposób psychicznie przygotowany. Dla mnie to było bezcenne doświadczenie i przeżycie. A dzięki waszej opiece tym bardziej. Jak już mówiłam Tomášowi, ten mały, piękny domek jest jak macica, a człowieczek jest w nim jak małe niemowlę, chronione przed wszystkimi problemami i troskami otaczającego świata.

Może więc w spokoju zająć się tym, czego potrzebuje. A dwoje wspaniałych „bogów”, jak mówi Jaroslav Dušek, troszczy się tam o niego. Było cudownie,.. jeszcze raz wielkie dzięki i może kiedyś do zobaczenia.

Życzę Wam wszystkiego najlepszego

Anička

Boże, jak ten czas leci. Jakby to było wczoraj, kiedy podjęłam jedną z najlepszych decyzji w moim życiu, czyli postanowiłam przyjechać do was i spróbować pobytu w ciemności. Muszę powiedzieć, że ze wszystkich tych ofert pobytów w ciemności to wy i wasze podejście byliście najbliżsi mojemu sercu.

Jak do tego doszło

No ale jak to się właściwie zaczęło. O terapii ciemnością dowiedziałam się, a jakżeby inaczej, od mojego „inspiratora” Jaroslava Duška, który mówił o tym publicznie już dawno i napisał o tym nawet książkę, i bardzo mnie to zaciekawiło, jednak na jakiś czas wyleciało mi to z głowy. Ciemność odezwała się w mojej głowie sama, kiedy ni stąd, ni zowąd po prostu nabrałam ochoty, żeby to zrobić. I nie trwało to długo, a już pakowałam plecak na drogę.

Wszystko zaczęło się od przyjazdu pociągu do Bykáni, a ponieważ była piękna pogoda, postanowiłam przejść tych parę kilometrów pieszo przez przyrodę, żeby mieć czas to wszystko przetrawić i nacieszyć się ekscytacją przed pobytem w domku. Zdjęłam więc buciki, a ponieważ jestem niepoprawną miłośniczką chodzenia boso, postanowiłam przejść tę drogę na bosaka. Kiedy tak zachwycam się przyrodą, dołączył do mnie sympatyczny chłopak, który przypadkiem szedł tam, gdzie ja, czyli też na pobyt w ciemności. Droga minęła nam bardzo szybko i nawet się nie zorientowaliśmy, a już podchodziliśmy do bramy domu, w którym mieliśmy spędzić kolejne dni.

Muszę powiedzieć, że otoczenie mnie po prostu oszołomiło, piękny domek w pobliżu lasu, wszędzie przyroda i spokój. Mniej więcej tak zawsze wyobrażałam sobie, że chcę mieszkać. W pobliżu 4 małe domki, które czekały na swoich nowych gości. Po chwili rozglądania się dookoła przyszedł Tomáš, pokazał nam, gdzie będziemy mieszkać, i zapoznał nas z zasadami.

Nie było nic, tylko ciemność.

Muszę przyznać, że jeszcze nie bardzo chciało mi się wchodzić do środka, więc kręciłam się jeszcze wokół domku i cieszyłam się pięknem okolicy. Pod wieczór w końcu się zdecydowałam, zamknęłam domek i zgasiłam światło. Nie robiłam z tym wielkich ceregieli, po prostu zgasiłam i czekałam, co będzie. Nie było nic, tylko ciemność. Czarna jak smoła ciemność, która rozciągała się wszędzie. Zaczęło mnie to bawić.

Poczułam wolność i swobodę bycia

Pierwsze, co przyszło mi do głowy, to myśl, że wróciłam na sam początek, mniej więcej tak to chyba wyglądało na początku wszystkiego. Razem z tą myślą przyszedł pomysł, żeby rozebrać się do naga, chociaż miałam przygotowane rzeczy na przebranie, ta wersja wydała mi się o wiele bardziej znamienna i odpowiednia, żeby nie być przez nikogo ani nic ograniczaną, nawet przez coś tak zwyczajnego jak ubranie. Nagle poczułam tę wolność i swobodę bycia, być nagą pośrodku niczego, gdzie nic nie widzisz, nic nie słyszysz i nikt nie widzi ciebie. To było takie wyzwalające uczucie. Naga zostałam w końcu przez cały mój pobyt. W domku można było regulować temperaturę, więc było tam bardzo przyjemnie.

Cieszyłam się tą chwilą obecną, żadnej przeszłości, żadnej przyszłości, tylko tu i teraz. Tego właśnie potrzebowałam. Nie być ograniczoną ani czasem, ani przestrzenią. Głowa w ogóle nie zajmowała się głupotami jak zwykle. Zostałam tylko ja. W takim stanie byłam może godzinami, kto wie. Moim pierwszym odkryciem było to, że psychicznie jestem chyba w zupełnym porządku, bo nie dopadły mnie żadne fale rozpaczy ani uczucie lęku, żadna panika, stres czy klaustrofobia. Na powierzchnię nie wypłynęły żadne lęki, blokady ani negatywne wzorce myślenia. Nic takiego nie czułam. Raczej przeciwnie.

Czułam się bezpiecznie

Ciemność odbierałam bardzo przyjemnie, jak swoją przyjaciółkę, w której objęciach czułam się bardzo dobrze i bezpiecznie. O dziwo, tutaj, w tej ciemności, sama daleko od domu czułam się bezpiecznie. Mogłam robić, co chcę, być w tej chwili, czym chcę, po prostu być sobą. To poczucie bezpieczeństwa i spokoju było nie do zastąpienia.

Wszystko było intensywniejsze

Po jakimś czasie zasnęłam, w ogóle nie wiem, na jak długo, nikt mi nie przeszkadzał, więc nie wiedziałam, czy jest dzień, czy noc. I było mi to obojętne. Prawdę mówiąc, właśnie tak mi to zupełnie odpowiadało. Po przebudzeniu czułam, że mózg przełączył się już na tryb węchu i dotyku, bo wszystko czułam o wiele intensywniej. Dotyk dłoni był intensywniejszy, smak jabłuszka wyraźniejszy, po prostu wszystko było jakieś inne, prawdziwsze.

Ale co mnie dość zaskoczyło, to że teraz, bardziej niż kiedykolwiek, chciałam mieć obok siebie kogoś, z kim mogłabym się w tej ciemności przytulać i głaskać, tak po prostu, pośrodku ciemności, gdzie czujesz tylko dotyk, nie odbierasz rzeczy wokół i po prostu oddajesz się temu uczuciu zespolenia. No ale musiałam to bardzo szybko wyrzucić z głowy, inaczej chyba bym zwariowała. Chociaż był ze mną w pokoju Orlando Bloom wydrukowany na pościeli, to wymagało czegoś bardziej fizycznego.

Dałam się nieść chwili

Potem znowu zasnęłam,, myślę, że przez pierwsze dni tylko spałam. W kolejne dni oczy przyzwyczaiły się już do ciemności, więc nie wpadałam już czołem na ściany i zaczęłam się całkiem dobrze orientować w przestrzeni. W ciągu dnia często medytowałam, bo przychodziło mi to bardzo łatwo, próbowałam też wydobyć z siebie odpowiedzi na pytania, które mnie ostatnio dręczyły, ale jakoś nie nadchodziły. Więc dałam temu spokój i znowu pozwoliłam się nieść chwili.

Co to miało znaczyć?

Nawet nie wiem, który to był dzień, kiedy zaczęłam sobie mówić, że to chyba wszystko, już nic innego chyba nie przeżyję. Siedziałam na podłodze oparta o ścianę i gapiłam się przed siebie. W ciągu kilku chwil coś jednak zaczęło się dziać, zaczęłam odbierać swoje ręce, jakby stały się przezroczyste, chociaż fizycznie ich nie widziałam , ściany zaczęły się zmieniać, widziałam, jak się przybliżają i znowu oddalają, zmieniały nawet kształt i strukturę. Wtedy już myślałam, że zaczynam wariować. No ale to, co przyszło potem, totalnie mnie zmiotło.

Zupełnie wyraźnie widziałam, jak na ścianie wyświetlają mi się obrazy. Pierwszy obraz przedstawiał jakąś kobietę o długich białych włosach w ciemnoniebieskiej szacie, z opaską we włosach z symbolem węża. Wiedziałam, że to jakaś kapłanka. Nie wiem, kto to był ani czy nie było to jedno z moich poprzednich wcieleń, kto wie. Zaraz potem pojawił mi się na ścianie w żywej postaci tygrys, który jakby chował się w wysokiej trawie, i widziałam, jak szczerzy na mnie zęby, a obok niego lampart, który tak sobie spokojnie leżał i patrzył. Ten widok widziałam tak żywo, jakbym siedziała w kinie i patrzyła na ekran.

Długo musiałam to przetrawiać i do dziś na próżno próbuję dojść, co to miało znaczyć. W każdym razie zdarzało mi się, że w tej ciemności widziałam światło, jasnozielone światło wychodzące jakby z jednego punktu. Ale kiedy próbowałam spojrzeć w tamtą stronę, od razu znikało. Wiedziałam, że to bzdura, że nie ma żadnej realnej podstawy, żeby gdzieś tutaj było światło. Ale było. To była gra mojego mózgu ze mną. Tak więc razem z mózgiem rozgrywaliśmy partię kto kogo, aż do końca mojego pobytu, który minął bardzo szybko.

Powrót do światła świata

Ostatniego dnia miałam nastawiony budzik na 3 rano, jeszcze zanim zaczęło świtać, żeby oczy powoli przyzwyczaiły się do światła. Ta faza była dla mnie najzabawniejsza. Mogę powiedzieć, że na trzeźwo nigdy nie byłam w stanie upojenia 😀 Motoryka w ogóle nie działała i zataczałam się jak pijana. Kiedy wyszłam z domku, wszystko się ze mną kołysało i od razu zwaliłam się w trawę. Gdyby ktoś wtedy patrzył na mnie z boku, na pewno pomyślałby, że mam w sobie co najmniej 4 promile. Ale potem to się ustabilizowało, a ja czułam się spokojna, zadowolona i wypoczęta.

Przez cały ten czas czułam się tam cudownie. Uwolniona z więzienia ciała, czasu i przestrzeni. To było przeżycie, którego do śmierci nie zapomnę. W tej ciemności spotkałam samą siebie i otrzymałam dar poczucia własnej wartości. Przestałam porównywać swoje życie z innymi i zaczęłam doceniać to, co sama osiągnęłam, zarówno na poziomie fizycznym, jak i duchowym. Taki dar jest błogosławieństwem. Teraz już widzę to, czego wcześniej nie widziałam, jak bardzo jestem wyjątkowa.

W tej ciemności odkryłam swoje światło.

I za to, droga Lenko i Tomášu, nigdy nie zdołam wam wystarczająco podziękować.

Z szacunkiem i serdecznymi pozdrowieniami Katka, Praga.

Mój pobyt w ciemności odbył się na przełomie maja i czerwca. Zaczął się przyjemnie długim snem z zaskakująco żywymi i kolorowymi marzeniami sennymi. Towarzyszyły mi przez cały pobyt. Po przebudzeniu potrafiłam bardzo dobrze je sobie przypomnieć i myślałam, że każdy z nich nadawałby się do ciekawej analizy…

Co ja tu będę robić cały tydzień sama? 

Po pierwszym przebudzeniu, kiedy otworzyłam oczy i uświadomiłam sobie, że jestem tu w ciemności, ogarnął mnie niepokój na myśl, co ja tu będę robić cały tydzień sama… a na zewnątrz tak pięknie… Po chwili przyzwyczaiłam się do ciemności, przyszło poczucie oddania się sytuacji, którą przecież sama wybrałam, i przez pierwsze 3 dni baaardzo dużo spałam i śniłam. Przyjąć sytuację i iść krok po kroku. Nie zadręczać się rozważaniami o przyszłości.

Do ciemności zabrałam ze sobą szamański bęben, misę tybetańską, jeden kamień, papier i kredki.

Ale ciemność wcale nie była ciemna…

Po pierwszych dniach spania myślałam, że przyrosłam do łóżka. Nawet do toalety nie chciało mi się wstawać. Kiedy łóżko przestało być wygodne, położyłam się na macie na podłodze i po prostu wpatrywałam się w ciemność. Ale ciemność wcale nie była ciemna, przed oczami przewijały się sytuacje z dawnego i obecnego życia. Przypominały mi się głęboko schowane przeżycia z dzieciństwa. Mogłam to wszystko oglądać jak film. Niektóre przynosiły emocje radości, niektóre smutku, niektóre po prostu neutralnie przepływały. Przynosiły ze sobą głębsze zrozumienie siebie i mojego życia.

W ciemności widziałam kształty

To, co coraz bardziej odciągało mnie od myśli, to światła, a czasem też kształty, które pojawiały mi się w ciemności. Najczęściej powtarzała się mozaika w kształcie kwiatu życia, prześwietlona kolorami.
Zjawiska świetlne towarzyszyły mi bez przerwy i z czasem stawały się coraz intensywniejsze. Postrzegałam światło wychodzące z ciała w okolicy klatki piersiowej i wokół głowy. Zaczęłam sobie z tego żartować i mówiłam sobie, że stopniowo zaczyna mi się rozjaśniać. 🙂 Jakby ktoś zapalił przyciemnione światełko nad głową albo po bokach.

Czułam…

Od 3.–4. dnia zaczęłam rano i wieczorem ćwiczyć powitanie słońca, tai chi i inne ćwiczenia. Potem medytowałam, grałam na bębnie i misie. Pięknie było odbierać dźwięki w taki niezakłócony i pełniejszy sposób.
Wszystkie zmysły oprócz wzroku (który mógł odpocząć) jakby budziły się w ciemności.
Udawało mi się pogłębiać medytację, a przyszło przy tym ważne dla mnie uświadomienie, jak istotne jest otwieranie serca. Siła, która się w nim kryje, jest uzdrawiająca zarówno dla mnie, jak i dla bliskiego i dalszego otoczenia. Nie powinnam o tym nigdy w życiu zapomnieć, tylko tę uzdrawiającą siłę wspierać i rozwijać.

Doczekałam się!

Ostatniej nocy przed pobudką już prawie nie spałam i z podekscytowaniem czekałam na otwarcie drzwi i wyjście na zewnątrz. Doczekałam się i poszłam obserwować wschód słońca 🙂 . Ptaki przy tym pięknie koncertowały, a ja mogłam cieszyć się świeżym powietrzem i zmieniającymi się kolorami aż do świtu i jasnego letniego dnia.

Gdybym miała to opisać jednym słowem, to… wdzięczność.

Dziękuję…

Veronika

Na pobyt w ciemności zapisałam się prawie rok temu. Od chwili, kiedy usłyszałam o pobytach w ciemności, kusiło mnie to, ale trochę mi zajęło, zanim zebrałam się na odwagę, żeby się na jeden zapisać. Kiedy trafiłam na tę stronę, która ujęła mnie dokładnością i serdecznym podejściem, po przeczytaniu kilku relacji ludzi, którzy przeszli pobyt, postanowiłam, że w to wchodzę. Przez cały rok miałam sporo obaw, jak sobie tam poradzę – nie tyle z powodu ciemności, co raczej tego, że będę przez tydzień zamknięta w małym domku sama ze swoimi myślami (jestem typem człowieka, który ciągle zasypuje się informacjami, dokształca się, coś czyta itd. albo coś robi). Zastanawiałam się, czy nie wziąć ze sobą jakiegoś instrumentu muzycznego albo czegoś, czym mogłabym się zająć.

Rok szybko minął, a ja bardzo się rozwinęłam. Postanowiłam bowiem zacząć robić rzeczy, których się boję, i słuchać swojej intuicji. Tak przezwyciężyłam kilka lęków, poszerzyłam swoją świadomość i bardzo się wyciszyłam. Przed rozpoczęciem pobytu nie miałam już obaw. Wzięłam ze sobą tylko ubrania i kosmetyki i poszłam w to z przekonaniem, że dam radę i że to będzie ciekawe doświadczenie.

W ciemności na chwilę zgasiłam sobie światło

Zakwaterowałam się i spróbowałam na chwilę zgasić światło. Wcześniej nawet nie przyszło mi do głowy, jak wielka będzie tam ciemność. Trochę mnie to przestraszyło. Przypomniałam sobie, że jako mała dziewczynka bałam się tak wielkiej ciemności. Potem przypomniał mi się mój ulubiony cytat: „Ciemność to tylko brak światła.” Całkiem mnie to uspokoiło. Przez chwilę chodziłam po ciemku po domku z komórką w ręce, zanim nabrałam pewności, potem zjadłam, umyłam się i zgasiłam na dobre.

Od początku pobytu leżałam w łóżku albo na karimacie i obserwowałam strumień swoich myśli. Były takie same jak zwykle (na moim obecnym etapie rozwoju :)), emocje czy coś negatywnego się nie pojawiały. Zasnęłam przy włączonej klimatyzacji, więc trochę się przeziębiłam i dostałam zapalenia dróg moczowych. Napaliłam sobie, dużo piłam i po południu byłam już w porządku. Bóle jak przy zapaleniu powtórzyły się kilka razy rano, bo w nocy, kiedy miałam wyłączone ogrzewanie, pomieszczenie zawsze trochę się wychładzało, a do tego czułam ucisk, bo podczas pobytu w ciemności nie byłam w stanie pójść na grubszą potrzebę. Normalnie przy zapaleniu czymś się zajmuję, żeby nie skupiać się na bólu, więc ciekawie było radzić sobie z nim tylko za pomocą własnego umysłu.

W ciemności zobaczyłam światło

Pierwszego dnia pobytu nagle, ni stąd, ni zowąd, zaczęłam czuć pulsujące białe światło wewnątrz głowy, głównie na lewo od czoła i pośrodku czoła. Trudno to opisać, jakbym je widziała i czuła, przenikało mnie. Najpierw się tego bałam, jednocześnie trudno mi się oddychało i cała drżałam. Potem zaczęłam je przyjmować i obserwować. Tak samo jak swój ból przy zapaleniu. Światło wracało do mnie kilka razy dziennie. Całe dni spędzałam, ciesząc się obserwowaniem strumienia swoich myśli i wizyt światła, w międzyczasie tylko jadłam i spałam. Zaskoczyło mnie też, jak zmienił się zapach mojego ciała – zaraz po pierwszym wieczorze pachniałam jak coś pomiędzy miodem, owocami i mlekiem. Zapach był tak silny, że Lenka pytała mnie, co tam tak pachnie 😀 Wizyty Lenki i Tomáša i jedzenie były przyjemne, ale trochę wybijały mnie ze skupienia. Następnym razem chyba pójdę do ciemności bez przewodników i bez jedzenia. 

Ostatniego dnia pobytu nie mogłam się doczekać, aż wyjdę na zewnątrz i zacznę nowy kierunek w życiu, który układałam sobie w myślach. Pobyt w ciemności potwierdził mi, że idę właściwą drogą. 

Dźwięki z zewnątrz pomagały mi w ciemności

Każdego dnia orientowałam się w czasie dzięki śpiewowi ptaków i wieczornemu cykaniu świerszczy i rechotaniu żab. Rozkoszowałam się dźwiękami czegoś, czego przez cały tydzień nie mogłam zobaczyć, myślałam o tym pięknie na zewnątrz, o tym, jak kocham światło i przyrodę. Więc powrót do światła był absolutnie magiczny. Wstałam wcześnie rano i spędziłam kilka godzin, obserwując wschód słońca i spacerując po okolicznych lasach. Pięknie było znowu widzieć.

Pobyt w ciemności zdecydowanie wszystkim polecam. Dokądkolwiek zmierzacie, przekroczenie swoich lęków i swojej strefy komfortu popchnie was do przodu i pomoże wam znaleźć siłę 🙂

Pozdrawiam,

Marie