Z góry przepraszam za mój czeski.
O terapii ciemnością czytałem artykuł kilka lat temu w internecie i ta myśl mnie zainteresowała. Tam pisało, że to istnieje w Niemczech. Ale specjalnie nie szukałem, czy to jest tutaj w Czechach, i przypadkiem na stronie znajomego zobaczyłem link do waszej strony.
Przeczytałem tam informacje i już chciałem spróbować, jak to jest. A potem zamówiłem termin na Święta na 1 dzień. A przez to, że wiedziałem dość długo wcześniej, że będę tam tylko 1 dzień, to w jakiś sposób zaplanowałem sobie, co tam będę robił.
Kiedy tam dotarłem, to ładnie przywitał mnie piesek a potem poszliśmy do sanktuarium.
Na pobyt w ciemności do sanktuarium
Było to koło obiadu. Zanim zgasło światło, zapytałem o kolację i Tomáš mi powiedział, że przyniesie jakieś owoce. I niedługo przyniósł. Ale w tym czasie było już zgaszone i nie wiem czemu zdecydowałem, że spróbuję nic nie jeść do rana i tylko pić wodę. Naprawdę z kranu tam leci taka miękka i smaczna woda, jakiej w życiu do tego czasu nie piłem. No to się napiłem i zasnąłem. Według mnie spałem jakieś 1-1,5 godz. A kiedy się obudziłem, to zacząłem robić to, co miałem w planie. Różne ćwiczenia i medytacje. Potem znowu zasnąłem, nie na długo. Potem po przebudzeniu pojawiły mi się myśli, jaka informacja będzie dla mnie przydatna i co mam potem przeczytać. Potem jakiś czas tylko siedziałem i obserwowałem samego siebie. I to było ciekawe uczucie w ciemności i ciszy. Teraz zdaję sobie sprawę, że takie uczucie trudno dostać w codziennym życiu. Zawsze masz jakieś dźwięki albo światło. Nie wiedziałem, która jest godzina i kiedy ten pobyt się skończy. Więc zmieniałem kilka razy jeszcze sen , ćwiczenia i obserwowanie samego siebie. Miałem swoje zadania wykonane i już zacząłem próbować zgadnąć, która mniej więcej jest godzina, ale na próżno. I w tym czasie Tomáš zapukał do drzwi, że już czas wyjść.
Potem znalazłem te informacje, które przyszły mi do głowy podczas pobytu w ciemności, i zrozumiałem, w którym kierunku mam się dalej rozwijać. Co prawda nie minęło jeszcze dużo czasu, ale już są jakieś wyniki, z których się cieszę.
Więc wszystkie potrzebne informacje są w głowie, ale przez to, że w codziennym życiu człowiek zwykle nie poświęca się samemu sobie w taki sposób i nie znajduje dla siebie tyle czasu, to zakopuje się w rutynie i żyje nie do końca swoim życiem.
A ta ważna informacja czeka, aż człowiek do niej dojdzie po tym, jak załatwi rachunki, pracę, relacje w pracy i rodzinie itd. Czyli w zasadzie nigdy ☺.
Pobyt w ciemności był ciekawym doświadczeniem
Na koniec napiszę, że to jest bardzo ciekawe i dobre doświadczenie, albo można powiedzieć przeżycie. A przede wszystkim to jest naprawdę jak terapia, która pomaga w życiu. Kto się waha, to mogę tylko polecić podjąć jedną z dobrych decyzji w swoim życiu i wejść w to. A co do długości pobytu, to jest indywidualnie.
Dziękuję Tomášowi i Lence i wszystkim, którzy brali udział w tym projekcie i w budowie sanktuariów.
Andrej
